dinsdag 31 januari 2012

Mail

Robin, Julie en Christine uit Duitsland. 

Stel je voor: je bent postbode in het buitengebied ergens in Nederland. Je doet met jouw bestelbus de ronde, levert de post af bij de boerderijen en buitenhuizen. En dan krijg je ineens het lumineuze idee om toeristen mee te nemen. Toeristen? Een raar idee? Misschien wel in Nederland maar niet in Nieuw Zeeland. Neem Robin. Hij en zijn vrouw begonnen zes jaar geleden een eigen onderneming, kochten een minibus en verhuurden zichzelf vervolgens aan Rural Post New Zealand, een overheidsdienst die zorgdraagt voor de postbezorging in het uitgestrekte buitengebied. En passant nemen ze dagbladen mee en bezorgen ze pakketten voor een transportbedrijf. En toeristen! En zo hebben wij vandaag geboekt bij de Eastern Bays Scenic Mail Run. In heel Nieuw Zeeland zijn er vier tot vijf die hetzelfde doen, vertelde Robin. Het idee is briljant: als toerist kom je op plekken waar je nooit zou komen, via wegen waarover je nooit zou durven rijden, hoor je dingen die je nooit zou horen en zie je vogels die je anders nooit zou zien (Kingfisher, Pukeko, Australian Quail). En dan stopt hij ergens bij een baai voor 'morning tea' drinken we thee, koffie en eten we crackers met kaas en chutney en door zijn vrouw versgebakken notencakes. Kortom: we hebben weer een van die verrassingsdagen beleefd. 
PS: Angela, is dit geen geweldig idee om uit te werken in Halsteren? 



Time for 'elevensis' (morning thee).

 

maandag 30 januari 2012

C’ést magnifique, cést jolie ooh la, la! Mais wait a minute where the hell are we?

Enjoying the sun, finally

C’ést magnifique, cést jolie ooh la, la! Mais wait a minute where the hell are we? Akaroa has been confusing tourists coming off their cruise ships (in their thousands on Friday) because apparently the passengers were not sure what country they had sailed to. This was reported in the newspaper yesterday. The first settlers in Akaroa were French and this small picturesque waterfront town plays on that like nobody’s business. Consequently as much French as possible is displayed on signs, shopfronts, menus etc. Most of the original French street names have remained and new enterprises still use the French Connection.
We have a super self-contained modern unit – here that’s called a motel complete with heating which we need!
I mentioned picturesque above and that is really a word that we haven’t used up till now to describe NZ towns/villages. Why not? Because it just hasn’t applied at all. We think, and we’re guessing here, that the Kiwis assume there’s enough beauty all around in the landscape (true). As a result they don’t bother to do much about the appearance of their main streets market places or whatever. The big towns are different of course and we loved Wellington but the small places are pretty much all affected by the ‘hillbilly’ look. You’re right Miranda to think of the US, that’s just what I said to Peter, even though I’ve never been to the States.
Koud
Het is koud bij jullie, zag ik op internet. Eindelijk winter! En hier schijnt eindelijk weer zon, maar het is nog wel koud. Volgens sommigen die we spraken is dit de koelste zomer in tientallen jaren. Deze keer weinig tekst en meer foto’s. Let op de foto’s uit Lyttelton waar we vandaag heen zijn gereden (klik hier voor een kaart van de Banks Peninsula). We werden een beetje verdrietig om te zien hoeveel schade de aardbevingen van vorig jaar hebben aangericht. Meer dan de helft van de winkels is gesloten omdat het pand totaal is verdwenen of omdat het nog niet is vrijgegeven door de autoriteiten.

Empty spaces in Lyttelton.


Lyttelton


Us with Okarito Lagoon on the background.


Akaroa Harbour


Banks Peninsula

zaterdag 28 januari 2012

Arthur's Pass


A few days ago we moved up the West coast again and away from the Franz Joseph  Glacier (which was totally covered by cloud from 2 hours after we arrived!). We did get to see the glacier from a distance but didn’t manage a walk or photos. This meant a change of plan for the next day and we went to Okarito to a beautiful waterland area between the sea and the mountains. We did the Trig walk which was a 2-hour walk up through native bush to an amazing trig/surveillance lookout point. This was a great alternative to what is locally known as The glacier experience and we were amazed to hear the helicopters still flying in the clouded sky. We later heard from our NZ neighbours that they had been booked on a flight and had seen absolutely nothing that day.

White heron

Our decision to move away from the mountains was a good one as we had better luck with the weather and at a small jetty on the waterland area saw that boat/nature trips were an option. So Richard the boatman was phoned and duly arrived and we had a private boat trip over the lagoon. The water was like glass and Richard told us that there were not many afternoons when it was so calm. As we pushed off from the jetty the scene reminded me of something out of the game ‘Myst”, with wooden poles sticking out of the water and derelict pieces of large rusted metal laying around. Another really beautiful part of the landscape here is amazing driftwood, both large and
  small. As it was also cloudy, the seabirds were in abundance on the lagoon and could be seen all around as we glided through the water. Also present were white herons that feed from the lagoon but were nesting just along the coast. It was truly a peaceful and magical place. Richard told us that researchers  from the University of Auckland have recently found out that the lagoon was formed by a tsunami around 1500.Back at the boat office I asked the lady where she did her shopping J. “In Hokatika, it’s about a one and a half hour drive, but you get used to it. Living here means tins and borrowing from your neighbours. And now we also have the option of ordering online with delivery. It’s quiet here in winter” she said, almost wistfully.




Kea
You’ve got a friend, Peter said as we pulled up into a car park  to admire a viaduct on the Arthur’s Pass road. This little feathered friend is a Kea and is native to NZ and is a funny but annoying parrot. They are incredibly curious birds but in recent years have discovered the rubber linings of car windows which they peck at. They are also fantastically successful thieves, snatching at sandwiches from innocent tourists and rummaging in rubbish bins. Luckily this one didn’t stay long.
Shortly after this film was shot, the weather took a turn for the worse and we ended up spending the afternoon and evening in our extremely cosy hotel Arthur’s Chalet. Well, cosy, yes with the log fire burning high in the restaurant as we ate our dinner of NZ lamb fillet with the rain and the wind coming down in torrents in the gale of up to 100 kph! I’m afraid we had to abandon our plan to walk in this (we are told) stunningly beautiful area. A pity because I really wanted to stay another night.
Just before I fell asleep that night, I felt a couple of drops of rain on my leg (stuck outside the duvet). On closer inspection, a small leak just like the one we get at home between the beams with a fierce South-westerly. When I mentioned this to the owner when we left he told us that he would have to get on the roof for an inspection. “The problem is” he said “the Kea, little blighters, get on the roof and peck around the nails, so they get loose.”

Akaroa
Het is zaterdagavond kwart over negen en ik ga een stukje schrijven over Akaroa waar we gisteren zijn neergestreken. De eerste Europeanen die zich er vestigden waren Franse walvisvaarders. Dat is terug te vinden in hier en daar een Franse vlag, enkele Franse straatnamen en in sommige gebouwen. Dat de plaatselijke garage ‘pneus’ verkoopt, dat ons motel La Rochelle heet en dat op het kleine politiebureau ‘Gendarmerie’ staat is een krampachtige poging het plaatsje meer Frans ‘cachet’ te geven dan het ooit heeft gehad. En dat allemaal om de toeristen te plezieren want Akaroa, met zijn schitterende ligging op de Banks Peninsula, is een nationale trekpleister.

Akaroa Harbour

De Banks Peninsula is een soort puist in het overigens erg vlakke Canterbury waarvan Christchurch de hoofdstad is. Het schiereiland is ontstaan na zeer krachtige vulkaanuitbarstingen enkele duizenden jaren geleden. Daarbij zijn Lyttelton Harbour en Akaroa Harbour ontstaan, twee diepe, azuurblauwe inhammen. De lavastromen zorgden voor even mooie kleinere inhammen en baaien. In een ervan, Okains Bay, hebben we vanmiddag op het strand gelegen. Dit gebied is met zijn tot negenhonderd meter hoge heuvels een van de mooiste van Nieuw Zeeland.
We blijven hier tot en met dinsdag. Woensdagmorgen gaan we naar Christchurch om daar de laatste nacht door te brengen voordat we donderdag op het vliegtuig naar huis stappen. Wat we gaan doen in Christchurch weten we nog niet. De stad worstelt nog steeds met de gevolgen van de aardbevingen van vorig jaar, dat merken we in de kranten en ook hier in Akaroa. Bovendien heeft de stad een speciale plek in mijn herinnering. Jullie horen daar nog over.
Tijdens het samenstellen van deze reisblog hebben we gemerkt hoe leuk het is om jullie reacties te ontvangen. Bedankt daarvoor.  


woensdag 25 januari 2012

Weer

We beginnen het te begrijpen. Als we onderweg zijn is het altijd goed weer. Maar zodra we ergens aankomen, verandert dat en zitten we a: in de regen, b: in de wolken of c: in beide. Zegt dat iets over ons? Of beleeft Nieuw Zeeland gewoon een slechte zomer. Herinneren jullie Kaikoura? Waar de regen met bakken uit de hemel kwam en waar het in de bergen zelfs sneeuwde? Wat denk je? De volgende ochtend stralend mooi weer toen we Top 10 Holiday Park Kaikoura verlieten. Dat was natuurlijk niet erg want de weg die over de Lewis Pass naar de westkust gaat is schitterend, zeker met een stralende zon. 

Leeg
Waar we nog steeds niet aan kunnen wennen is de stilte op de wegen. Soms stoten wij elkaar na een uurtje rijden aan en zeggen: "Kijk, een auto." Ook onwerkelijk is het feit dat je na zestig kilometer rijden nog steeds geen dorp bent tegengekomen of een zijweg die naar een dorp leidt. Dit land is leeg, leeg en nog eens leeg. Niet zo gek als je bedenkt dat er nauwelijks 3,5 miljoen mensen wonen in een land dat acht keer zo groot is als Nederland. En dat aantal groeit nauwelijks, hoorden we van een Nieuw Zeelands echtpaar waar we mee aan de praat raakten.

Leeg.
 
Deze foto is gemaakt van het kamp in Franz Josef, toen
we de bergen nog net konden zien voordat het gordijn dicht ging. 


Gletsjer
De rit langs de schitterende, tot Wereld Erfgoed verklaarde West Coast voerde ons naar Franz Josef waar een van de twee gletsjers tot op driehonderd meter van het zeeniveau komen. Dat maakt ze uniek, maar zoals gezegd, toen we vanochtend wakker werden konden we geen berg zien, laat staan een gletsjer. Gelukkig zijn we er gistermiddag nog even naar toe gelopen. Dat klink raar en dat is het misschien ook wel. Vanuit Franz Josef (een naam die door de Duitse pionier Julius Haast werd gegeven aan de gletsjer om zo de Oostenrijkse keizer te eren) loop je zo door een regenwoud naar de voet van de Franz Josef gletsjer. Twintig kilometer verderop is de Fox gletsjer, nog zo'n fenomeen.

Mount Cook, de hoogste berg,
op zo'n honderdtwintig
 kilometer afstand. 

Vreemde vogels
Als de bergen zich maar blijven verbergen, gaan we maar naar zee, zeiden we vanochtend tegen elkaar.
En dan kom je in een verrassing terecht, deze keer genaamd Okarito. Het ligt waar de Tasman Zee en de Okarito Lagoon elkaar raken. De lagoon wordt aan de ene kant gevoed door de machtige Whataroa rivier en aan de andere kant door de zee. Het brakke water is een voedplaats voor heel veel soorten vissen en vogels. Na een wandeling naar een uitkijkpunt over het gebied, zijn we met een boot en een gids de lagoon  opgegaan waar we witte reigers en andere vreemde vogels hebben gezien. We realiseren ons dat dit is wat je krijgt als je van de gebaande wegen weg gaat.



 
Nog zo'n typisch Nieuw Zeelands dorp.

 

zondag 22 januari 2012

Sneeuw / Dolphins


Dolphins for Catherine
Our trip yesterday on the Dolphin Encounter was AWESOME! They are such beautiful creatures and there were so many of them, you could just see that they were having fun interacting with our swimmers and with the boat. It was pretty difficult to film but I'm pleased with a couple of shots including the one here. 
Owen, was the trip's guide and he introduced himself as: Hello, my name's Owen and I'm from Scotland, as you can see I have beautiful red hair (true) and I don't own a kilt. Now listen guys, it's pretty challenging conditions out there today (don't you just love that word challenging when he means rough seas!) but if you all do as you're told then nothing will go wrong. And should there be an emergency then we are more than prepared to deal with it. And for those of you who feel seasick, we have the latest technology on board - the bucket, all ten of them, and don't be embarassed about using them!  
Well, thank heavens I've never been seasick in my life and wasn't yesterday either, but there were plenty who were. Today rain, rain, rain but even that doesn't deter us from making the most of it. This afternoon we walked along to coast to the seal colony and then on up high on the cliffs towards the next few bays. Wonderful sea birds, seals and skylines to admire and even in the blustery conditions it was fun.


Sneeuw
We zijn een beetje in de war. Bij jullie in Holland is het winter en jullie zouden sneeuw moeten hebben. Niet wij! Ja toch? Na een dag regen begon het later in de middag op te klaren. En wie schetst onze verbazing toen wij, nadat de wolken de bergen onthulden, een dik pak sneeuw zagen. Op de toppen, dat wel... maar toch? Verder nog wat foto's die we vandaag gemaakt hebben, want ook met slecht weer kan je foto's maken.

PS: Het is hier nu zondagavond tien voor tien (bij jullie zondagochtend tien voor tien) en het begint weer te gieten. Te zien aan de inktzwarte wolken die we eerder op de avond zagen, krijgen we vannacht nog het een en ander te verduren.

Voor wie het niet gelooft: sneeuw in de bergen.

Ondanks het slechte weer toch nog een wandeling kunnen maken over de Kaikoura Peninsula  walkway.

Behalve dolfijnen en walvissen zijn er ook zeehonden te zien in Kaikoura.

Een foto vanaf het strand van Kaikoura.

zaterdag 21 januari 2012

Dolphins

We hebben alle tijd om de blog bij te werken. Het regent al de hele dag, maar veel kan ons dat niet deren want we hebben een knusse, comfortabele studio op het Top 10 Holiday Park in Kaikoura. Gisteren, ook al niet zo'n beste dag maar wel droog, hebben we dolfijnen bekeken. In de oceaan, vlak onder de kust van Kaikura, bevindt zich een ravijn van zeker duizend meter diep. Daar zit zoveel plankton en andere soorten voedsel dat zich hier grote kolonies walvissen en dolfijnen ophouden. Natuurlijk wordt dit fenomeen toeristisch uitgebuit zodat ook wij hebben ingetekend voor een boottrip naar de dolfijnen.
Het duurde een klein uur om met twee kleine, maar snelle boten en alles bij elkaar zo 'n dertig opvarenden (waaronder op onze boot elf met-dolfijnen-zwemmers) voordat we een kolonie dolfijnen vonden. Helemaal gratis was die andere attractie: een nogal ruwe zee die ons als een achtbaan op de Efteling probeerde te vermaken. Gelukkig hebben Julie noch ik last van zeeziekte. Ik had me er van te voren niet zoveel van voorgesteld, maar ik moet zeggen dat het een ervaring was die ik niet snel zal vergeten. De twee filmpjes laten het een ander zien, maar hou in gedachte dat het moeilijk filmen is op een boot die als een notendop heen weer wordt geslingerd.
We hebben ondertussen plannen gemaakt voor de rest van deze reis. Morgen steken we South Island over naar Greymouth aan de Tasman Sea. Daar blijven we een of twee dagen en gaan vervolgens over de Arthur Pass naar de Banks Peninsula bij Christchurch om daar de laatste dagen van de reis door te brengen.


vrijdag 20 januari 2012

So what is wrong with prefabs? And why is everyone so xxx NICE? This is what Peter keeps asking me as I announce yet again – they’re all prefabs, does the whole country live in prefabs? I blame my father (a master carpenter/builder) for this negative observation held by yours truly. And if that wasn’t all, every other signpost is to a ‘historic homestead/historic bridge/historic cottage etc.’ how is NZ ever going to get any real history if it continues building everything as a prefab? I’m speaking out loud here, and really not wanting to criticize the people here.


Main street Ohakune 

The Kiwis are laid back man! This is real take it easy land where we as yet have seen nothing that has had their feathers ruffled. Take this morning on the boat, I went to get a breakfast which we were going to share (not big eaters), I was given one set of serviette, knife and fork by the nice lady behind the baked beans. I thought to myself, oh no, they obviously don’t want people to share but I’ll ask anyway. So in my best English I asked very politely (using the phrase I teach my students) do you think I could possibly have an extra knife and fork? And what was the reply do you think? “Oh would you like another plate, are you going to share?” I was almost too astonished to reply, this is almost unthinkable in Europe where it often takes an effort to get a glass of tap water. Anyway, this is our (and probably those of you who have been here) typical experience of this country, they are just NICE, easy going and helpful people.



South Pacific coast

On the film set

Today’s journey from Wellington (North island) to Kaikoura (South island) was probably the best day’s travelling I have ever had. I am not sure how to describe the spectacular natural beauty we’ve seen today both from the ferry and later on the north east coastal road down to here.
Supposing Walt Disney were to make a film with the title The most beautiful place on earth, supposing… that he made the basics, filled them in and then airbrushed out all the things that were wrong – the sea must be more turquoise, the mountains must be higher, give them a bit of snow on the top, make that traffic jam disappear, make some flowers appear in that hedgerow, put in a river, put in a vineyard, a boat in the distance, adjust the weather….do I need to go on? That’s just what we had, enjoy the photos.



Oogasme
Kan en landschap je zo bij de keel grijpen dat de tranen in je ogen springen? Kan een landschap je kippevel bezorgen? Neem de veerboot van Wellington naar Picton en ervaar dat het kan. Tenminste, bij Julie en mij wel. Deze emoties overvielen ons tijdens de overtocht van North Island naar South Island. Vooral wanneer de veerboot van Interislander de Marlborough Sound invaart. In een woord: adembenemend. Natuurlijk hielp de stralende, wolkenloze lucht een handje door alles een extra kleurtint te geven. De foto’s geven hopelijk een idee van hoe mooi het is.
En dat was nog niet alles. De niet eens zo lange rit van Picton naar Kaikoura evenaarde of overtrof misschien wel de indrukken die we al hadden. Nog nooit heb ik een kustweg gereden die zo indrukwekkend is als deze. Links de azuurblauwe South Pacific, recht de bergen van de Southern Alps en vergezichten die het voorstellingsvermogen te boven gaan. Enfin, Julie beschrijft dat mooier dan ik. Een eyegasme noemde ze dat vanmiddag. Ik heb daar maar oogasme van gemeekt.
We hebben drie nachten geboekt in het Top 10 Holiday Park Kaikoura. We moeten nog kiezen wat we hier gaan doen: zwemmen met de dolfijnen, op walvissenjacht, een zoektocht naar zeehondenkolonies, skydiving of gewoon een goede wandeling in de bergen. In ieder geval ons gemak ervan nemen want wat we inmiddels hebben geleerd is dat alle moois van Nieuw Zeeland zien bijna onmogelijk is in de tijd die we hebben. Julie horen nog van ons.   

Top 10 Holiday Park Kaikoura